^Powrót

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5
foto5
Szkoła z Klasą
Szkoła Bezpiecznego Internetu
Szkoła bez przemocy
Ortograffiti
Strona Przyjazna Dzieciom
Norton
Szkoła z prawami dziecka
Góra Grosza
Nie pal przy mnie proszę
Palenie
Znajdź właściwe rozwiązanie
Trzymaj formę
Postaw na rodzinę
Akademia dojrzewania
Zadbaj o swoje płuca
Telefon zaufania
Bezpieczna szkoła
Lepsza szkoła

O szkole

Zgodnie z art. 117 ust. 1,4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 60 i 949) oraz z art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz 59 i 949) dotychczasowa sześcioletnia Szkoła Podstawowa w Czastarach wchodząca dotychczas w skład Zespołu Szkół im. Bohaterów Września 1939 roku z siedzibą przy ul. Szkolnej 4, 98-410 Czastary, stała się ośmioletnią Szkołą Podstawową im. Bohaterów Września 1939 roku z siedzibą przy ul. Szkolnej 4, 98-410 Czastary.

Zespół Szkół w Czastarach powstał z dniem 1 września 2004 r. decyzją Rady Gminy Czastary. Zespół tworzy Szkoła Podstawowa i Publiczne Gimnazjum w Czastarach. 1 września 2009 r. nastąpiło uroczyste nadanie szkole imienia Bohaterów Września 1939 r.

Zespół Szkół w roku szkolnym 2014/2015 liczy 16 oddziałów. Ma do swojej dyspozycji 17 izb lekcyjnych, w tym 2 pracownie komputerowe, ekopracownię i pracownię językową, dwa Internetowe Centra Informacji Multimedialnej, bibliotekę, halę sportową oraz sklepik - tzw. "Klitkę".

W Zespole Szkół uczy 30 nauczycieli. Na terenie szkoły znajdują się dwa boiska (trawiaste i asfaltowe) oraz duże trawiaste w pobliżu szkoły. Od czerwca 2005 r. młodzież dowożona jest nowym autobusem szkolnym "Smyk", a od czerwca 2014 r. uczniowie dowożeni są drugim autobusem, zakupionym przez Gminę Czastary.

 Rozbudowa szkoły

Historia szkoły

Jeżeli istnienie osiedla Czastary datuje się od roku 1403, tutejszego kościoła od roku 1460, a młyna od 1461 – to od kiedy datuje się istnienie szkoły? Najtrudniejsza data do ustalenia! Nie ulega wątpliwości, że w wiekach XV i XVI szkoły w Czastarach nie było.

Przypuszczać należy, że w wieku XVII i XVIII — była jakaś szkółka parafialna z kilkoma uczniami, prowadzona przez bakałarza, czy organistę. Masy ludowe wolne były od szkoły, starzy bają o samonauczaniu, uczył Paweł ... Marcina ... Uczył, kto mógł czytać.

Na przykład w Parcicach w roku 1875, żyd — karczmarz Joje uczył tylko gospodarskich synów na książce do nabożeństwa. Uczyli Otręba, Ochędzan, Piasta Wiktoria na „lamcntarzach” przyniesionych z Często¬chowy przez „obraźników”.

Na podstawach wypowiedzi ludzi długowiecznych i ich ojców, dziadków stwierdza się, że istniała wśród ludu niezaspokojona żądza wiedzy i nauki.

Sięgnijmy do faktów autentycznych i oddajmy głos historii. W księgach parafialnych, w aktach zgonów, znajdujemy następujące notatki:

Akt 16 z roku 1824 ... w przytomności Ignacego Sosnowskiego liczącego lat 64 — Nauczyciela Elementarnej Szkoły w Czastarach ...

Akt 18 z roku 1858 - umarł Jan Paweł Sadowski — Nauczyciel Etatowy Szkoły Elementarnej tu w Czastarach zamieszkały, lat 75.

Akt 4 z roku 1867 — stawił się Karol Hehnig — były nauczyciel, łat 43. Akt 65 z roku 1867 — Leopold Bąkowski. Nauczyciel Szkoły Elementarnej w Czastarach.

Na podstawie wyżej wymienionych aktów stwierdza się, że w końcu wieku XVIII w Czastarach była szkoła elementarna pod kuratelą proboszcza.

Niezawodnie uczono w organistówce lub w okresie zimowym w wiejskich izbach.

Dopiero w roku 1869 „Pierwszy budynek szkolny, drewniany, kryty słomą, mieszczący jedną salę szkolną oraz jedno mieszkanie dla nauczyciela — był wzniesiony za czasów Carskiej Rosyji, przy drodze wiodącej w kierunku Kniatów, tuż przy kościele i areszcie”.

W roku 1905 szkółka ta została rozebrana, a bale z rozbiórki przeznaczono na budowę obórki dla nauczyciela.

Oto ustalone nazwiska nauczycieli do roku 1914. Repel, Poderys lub Podares, 1895, Parzyjagła, Ignacy Siwiński, 1900—1904, Teodor Troja-nowski, 1904 — 1911 — ożeniony u Henniga na Porąbkach, przeniesiony do Skomlina.

Ludność Czastar mile wspomina Podares i Ignacego Siwińskiego. O dobrze uczyli — mówią ich uczniowie Władysław Redes, Szczepan Sudomirski. Uczennica Podaresa, Maria Gnych, córka karczmarza z Czastar, prowadziła nielegalną szkółkę w Parcicach w domu wynajętym u Leniaka. Szkółka została zamknięta przez żandarmów carskich. 

Do roku 1922 szkoła w Czastarach była jednoklasowa.

Zeznania ucznia, Wacława Jędrzejewskiego, syna wójta gminy

Czastary, Antoniego Jędrzejewskiego, ur. w 1864 r.

„Na terenie gminy Czastary, przed pierwszą wojną światową, czynna była tylko jedna szkoła o jednym nauczycielu, tzw. pierwonaczalnoucziliszczie. Do tej szkoły mieli prawo posyłać swe dzieci mieszkańcy sołectw: Czastary, Krajanka i Przywory, gdyż szkoła ta przeznaczona była dla dzieci, których rodzice gospodarowali na gruntach przydzielonych chłopom na podstawie dekretu Uwłaszczeniowego i dla których to osiedli sporządzone zostały tzw. Tabele Likwidacyjne. Stąd te osady nazywano pospolicie „tabelowymi” lub „ukaznymi”. Wsie: Parcice, Radostów i Jaworek nie były upraw¬nione do posyłania swych dzieci do szkoły w Czastarach i „podatku” szkolnego nie płaciły. Wieś Przywory, ze względu na swą odległość, nigdy nie posyłała swych dzieci do szkoły w Czastarach, chociaż podatek szkolny płaciła. Tylko z Krajanki corocznie uczęszczało kilku odważniejszych i żądnych wiedzy chłopców.

Z Parcic, jeżeli kto chciał uczęszczać, to musiał płacić nauczycielowi wynagrodzenie. Za czasów mego pobytu w szkole - mówi Wacław Jędrzejewski — w latach 1900— 1904, tylko jeden chłopiec z Parcic uczęszczał do szkoły w Czastarach. Mój ojciec był również około roku 1870 uczniem szkoły w Czastarach.

Miejscowa administracja nie przejmowała się zbytnio szkolą. Świadczy o tym fakt, że mając lat 7 nie mogłem iść do szkoły, bo szkoła w latach 1898, 1899 i 1900 nie była czynna. A nie była czynna dlatego, że władze szkolne odwołały nauczyciela p. Parzyjagłę, ponieważ budynek szkolny znajdował się w bardzo lichym stanie, nie był remontowany, a słomiany dach świecił dziurami.

W okresie bezczynności, tej jedynej w gminie szkółki, zastępczą rolę nauczyciela pełnił mój dziadek Filip Promny. Kształcił się on kiedyś na księdza, ale będąc klerykiem zakochał się w siostrze miejscowego proboszcza, więc porzucił stan kapłanki, a ożeniwszy się z tą panną gospodarzył na 15 morgach ziemi. Zimą uczył potajemnie, za niewielkim wynagrodzeniem, dzieci sąsiadów. Ja też w latach 1898 — 1900 uczęszczałem do tej tajnej szkółki, prowadzonej przez dziadka w jego własnym domu. W miesiącach zimowych uczęszczało do niej około 20 dzieci. Dziadek mój F. Promny kończył szkoły przed 1864 rokiem, nie znał więc jęz. rosyjskiego, więc uczył tylko po polsku na książkach do nabożeństwa lub na swych dawnych książkach, a do pisania używał tylko gęsich piór. Za nielegalne nauczanie dziadek mój mógł ulec karze. Nie otrzyma! jej jednak nigdy, gdyż dawał policjantom łapówki, datki, poczęstunki. Gdy policja ukazała się w podwórzu, to dzieci „ulatniały się” tylnym wejściem.

W roku szkolnym 1900/1901 nauka, po remoncie szkoły, została wznowiona. Nauczycielem został mianowany młody człowiek, Ignacy Siwiński, rodak ze Skomlina, absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Łęczycy. Wszyscy uczniowie mojego dziadka zostali zakwalifikowani do I oddziału, który nazywał się „wstupitielnoc oddielienie”. Nauka rozpoczęła się, jak to było we zwyczaju, po Wszystkich Świętych i trwała do Wielkanocy. Ponieważ grupa dzieci, który uczyła się u Promnego wyróżniała się w rachunkach, a rosyjski alfabet łatwo sobie przyswoiła, więc po Bożym Narodzeniu p. Siwiński z tej grupy utworzył II oddział, w którym i ja się znalazłem.

W owym czasie nauka trwała 6 godzin od 8 —12 i od 14—16. Podczas dwugodzinnej przerwy nauczyciel wychodził na obiad do swej siostry organiściny Juszczakowej. W czasie nieobecności nau¬czyciela urządzaliśmy harce po ławkach za co p. Siwiński wymierzał „łapy”. Dyscyplina utrzymywana była karami cielesnymi tj. grubą linią w „łapy” lub na „pokładankę”. Po panu Ignacym Siwińskim stanowisko nauczyciela w Czastarach objął Teodor Trojanowski. I. Siwiński otrzymał przeniesienie do Jutrzkowic k/Pabianic. T. Troja¬nowski pracował w Czastarach do roku 1911. Następcą T. Trojanowskiego był Rafał Maron, który około roku 1930 objął stanowisko kierownika. szkoły nr. 3 w Wieluniu. Pensja nauczyciela w czasach carskich wynosiła 25 rubli miesięcznie.

W latach 1903 - 1905 na miejscu dawnego karczmiska (w czasie kopania instalacji wodociągowych natrafiono na fundamenty tej karczmy) wzniesiono dom drewniany, w którym urządzono dużą salę szkolną, a dla nauczyciela dwa pokoje z kuchnią. Zmieniło to zasadniczo wygląd centrum wsi. Skasowano zbędną drogę, oddzielającą posesję Urzędu Gminnego. Budowa szkoły wypadła stosunkowo tanio, ponieważ nabyto w tym celu „dzielonke”.

Drugą słabością mego ojca było zadrzewienie dróg. Klono - jesionowa aleja wiodąca ku cmentarzowi to dzieło wójta Antoniego Jędrzejewskiego".

Tyle Wacław Jędrzejewski, uczeń tutejszej szkoły z lat 1900—1905

W latach 1923/24, 1924/25, 1925/26 - dwuklasowa.

W latach 1926/27, 1927/28 — trzyklasowa.

W latach 1928/29 — czteroklasowa.

W latach 1929/30, 1930/31, 1931/32, 1932/33 – pięcioklasowa.

W latach 1933/34, 1934/35 - ponownie czteroklasowa.

W latach 1935/36, 1936/37, 1937/38 i 1938/39 - pięcioklasowa.

Grono nauczycielskie w ostatnim przedwojennym roku szkolnym 1938/39 stanowili: ks. Edward Bendkowski, Stanisław Sobociński, kierownik szkoły; Kazimiera Rawicka, Stefan Bartnik, Wanda Bartnikowa, Kazimierz Włodarczyk i Helena Włodarczykowa.

Skauci czastarscy słynęli w powiecie ze swej działalności. Na starej kurtynie scenicznej znajdującej się na strychu miejscowego WDK widnieje napis „Od skautów czastarskich 1911 roku".

W roku 1937/38 było w czastarskiej szkole zbiorczej 196 chłopców i 150 dziewcząt, razem 286 uczniów.

Wykaz nauczycieli Szkoły Podstawowej w Czastarach pracujących w Polsce Ludowej

do dnia 31 sierpnia 1969 roku

1. Ludwik Gabrielski 18 I — 1 IV 1945 r.

2. Joanna Maliszewska 18 I — 20 VI 1945 r.

3. Weronika Kowalska 1 II 1945

4. Józefa Krynke 1 IV 1945 r.

5. Stanisław Kuś 1 IV 1945 — 1 X 1947 r.

6. Lucyna Sobolewska 1 IV 1945 — 1 III 1948 r.

7. Julian Kowalski 1 II 1946 — 1 IX 1947 r.

8. Stefan Piec 1 IX 1947 — 1 IX 1949 r.

9. Antoni Stawski 1 III 1948 r. 

10. Aniela Stawska 1 IV 1948 r. 

11. Tadeusz Franek 6 X 1949 — 25 XI 1952 r.

12. Maria Róg 1 IX 1951 — 31 VIII 1952 r.

13. Izabela Michalczyk 1 IX 1919 — 31 I 1952 r.

14. Marceli Kowalczyk 1 XII 1951 — 1 VIII 1952 r.

15. Hanna Jaworska 17 I 1952 — 18 V 1953 r.

16. Zenon Kaczmarzyk 1 XII 1952 —  12 XI 1954 r.

17. Jan Roli 1 IX 1953 — 10 XI 1953 r.

18. Kazimierz Sokołowski 1 IX 1953 —  1 IX 1955 r.

19. Stanisław Sysio 3 XII 1953 —  1 II 1954 r.

20. Zofia Olejnik 15 XI 1953 — 1 IX 1958 r.

21. Jan Juszczak 1 VIII 1954 r.

22. Pelagia Strugała 1 IX 1953 — 1 IX 1955 r.

23. Stanisława Borkowska 1 IX 1955 — 1 IX 1962 r.

24. Mieczysława Szymanek 1 IX 1952 r.

25. Janina Jabłońska 1 IX 1956 — 27 VI 1957 r.

26. Kazimierz Podżus 1 IX 1962 — 1 IX 1966 r.

27. Zofia Podżus 1 IX 1964 — 1 IX 1966 r.

30. Daniela Skupień 1 IX 1966 r.

31. Krystyna Golińska 26 VIII 1967 r.

Wykaz liczbowy uczniów w PRL w ciągu 20 lat

 

19 września 1948 roku położono kamień węgielny pod budowę nowe¬go gmachu szkolnego. Nową szkolę wzniesiono czynem społecznym. Dotacja Państwa wynosiła tylko 200 tys. zł. Jest to najtańsza szkoła w PRL, 3 listopada 1951 r. została oddana do użytku. Nowa szkoła stała się ogniskiem promieniującym w środowisku.

Źródło: "Monografia Czastar" Antoni Kazimierz Stawski, Czastary 1994 r.

 

 

 

 

 

Copyright 2019  Szkoła Podstawowa im. Bohaterów Września 1939 r. w Czastarach